پیشنهاد بدهید….

چند خبر جدید :

• کسانی که به نمرات انگل عملی اعتراض دارند باید فردا به دفتر گروه مراجعه کنند و درخواستشون رو کتبی ارائه کنند.منشی گروه گفت که کسانی که به نمرات اعتراض می کنند دیگه اون یک نمره اضافه رو نمی گیرند!(تهدید بیخودی بود ولی خوب اگر واقعا مطمئن هستید که در تصحیح برگه یا جمع نمرات اشتباهی شده اعتراض بدید چون کسانی هم که امروز خدمت دکتر مولوی رفتند با برخورد خوبی مواجه نشدند)
  افرادی  هم که برای مشروطی و این مباحث نیاز به نمره دارند فردا به دفتر گروه مراجعه کنند ، فقط خیلی به قول معروف طلبکار نباشند چون افزایش یک نمره به همه تصمیمی بوده که خود گروه امسال گرفته و چون هنوز نمرات ثبت نشده احتمال پشیمانی از طرف ایشان هست.
• اما برای ایمونولوژی عملی،گزارش کار باید گروهی تحویل داده بشه اما پاسخ سوالی رو که استاد فرمودند رو هر فرد باید خودش تحویل بده.
•  محل برگزاری کلاس تربیت دختر ها بر اساس کد گروه :
  352-353-354 ~~> دانشکده مدیریت ،روبروی بیمارستان خاتم،میدان ونک
  356 و 359 ~~> کاووسی
  357 و 358 ~~> دلخواه
  –> درضمن کد های 351-352-353-354 ، اسم به علاوه کد گروهشون رو به خانوم درخشان اس ام اس کنند.
• از خانوم ها کسانی که برای فیزیولوژی عملیبا ساعت 3-5 مشکل خاصی دارند حتما فردا به خانوم درخشان مراجعه بفرمایند.متشکر….———————————————————————————————————————————————

سلام…..

امروز خدمت دکتر جوادی(معاون فرهنگی دانشکده) در داروخانه 13آبان بودم.چند دقیقه ای میان بحث خودمان وقت شد که با ایشان در مورد ورودی صحبت کنم.گله کردم که چرا بعد از آن جلسه ای که با حضور دکتر دیناروند و دکتر خانوی و ایشان برگزار شد هیچ اتفاقی نیفتاد و از سمت دانشکده هیچ تغییری ایجاد نشد.به جز اضافه شدن چند استاد راهنمای جدید مثل دکتر روح الامینی ، که بیشتر بر مشکلاتمان افزود چون باید به زحمت برای یک امضا چند روزی دنبالشان گشت چه برسد به اینکه بخواهند نظارتی کنند بر دانشجویان تحت سرپرستی شان.

و ایشان هم متذکر شدند که در آن جلسه تاکید کرده بودند که شما خودتان هستید که “برند و نشانه” ورودی خودتان را می سازید و آن جلسه بدین منظور بود که به خودتان بیایید و تغییری ایجاد کنید. تا در اذهان دانشکده نامی نیک از ورودی تان باقی بماند.

خلاصه از شرایطمان گفتم و از ایشان جهت ارتقای وضعیت کلی مان طلب همفکری و همکاری بیشتری کردم.چیزی که آن لحظه در ذهنم بود و با چند تن از مسئولین گروه جزوه هم مطرح کرده بودم ، تامین بودجه ای بود برای اهداء جوایز به بهترین نگارنده های جزوه که طی دو نوبت(میان ترم و پایان ترم) با مراجعه به آرای عمومی به ایشان اهدا گردد. که یکی از طرح هایی بود که از گذشته در ذهن داشتم و از همه طرح ها بیشتر به کمک مالی نیازمند بود. منتها چون دلیل ملاقاتمان مسئله دیگری بود وقت نشد که بیشتر مسئله را باز کنم.

این شد که ایشان از من خواستند که تمام طرح ها و ایده ها را به صورت مدون و درست و حسابی در هفته ی آینده خدمتشان ببرم تا در جریان امور قرار بگیرند.

این شد که خواستیم قبل از آن که راهکارهایی را که به ذهن من و خانوم درخشان رسیده را خدمت ایشان ببرم ابتدا در جمع خودمان مطرح کنیم تا اگر طرح های بهتری نیز وجود دارد به آن اضافه گردد و یا اگر ایراد و اشکالی دارد توسط خودمان مرتفع شود….

این را هم بگویم که در نظر داشتم این طرح ها را روزی با آب و تاب فراوان حضورا برای تک تک تان مطرح کنم و مفصل در مورد هرکدام توضیح دهم و با ذوق و شوق بگویم که اصلا چه شده که در خیالم فلان طرح و بهمان راهکار را مناسب و موثر دیده ام ، اما….. انگار هنوز چیزی نگذشته حال از حقیر گرفته شده و آن همه شور و امید برای حرکت که وجود داشت جای خود را به گله های کوچک و بزرگ داده است.در خیالم خیال می کردم که دور هم می نشینیم و هرکدام طرحی می دهیم و حرکتی می کنیم و خلاصه درمی آییم از این دلمردگی لعنتی. اما هنوز چند روز نگذشته بود که انگار دستی از آسمان آمد و با چند کلیک ساده بر آن همه رویای رنگارنگ افکت Black & White گذاشت و تا توانست Sharpness خیالاتم را کم کرد و آنقدر آن تصاویر Blur شد که حالا دیگر خودم را هم در آنها پیدا نمی کنم چه رسد به کسانی که خیال می کردم هستند ولی نبودند . و اگر عادت نوشتن هرچه در ذهنم می گذرد نبود ، شاید اصلا به کل فراموشم شده بود که چه در سر داشتم و به کدامین رویا دل خوش کرده بودم. 

(در پرانتز بگویم که پاراگراف های عظیمی در اینجا نوشته بودم و درد و دلی بود برای خودش….اما صلاح را در این دیدم که پاک شوند مبادا فتح بابی باشند برای دلخوری های بی جهت)

اما طرح هایی را که مدت ها بود در ذهن پرورانده بودم تا دردی از همه مان دوا کند را در محضر دیدگاهتان عرضه می کنم….
پیشاپیش به عنوان یکی از هم ورودی هایتان از شما می خواهم که با دقت راهکار های ذیل را بخوانید و اگر طرح یا نظری دارید(که حتما دارید) در کامنت ها ارئه کنید که حتما نزد دکتر جوادی مطرح شود. اهمیت ارائه این طرح ها به ایشان از دو جهت است : اول اینکه ایشان می توانند شخصا کمک های زیادی برای تحقق طرح های ما بکنند و به نوعی اکثریت طرح های ارائه شده به همکاری ایشان نیاز دارند.دوم اینکه ایشان در جلسات مختلف دانشکده حضور دارند و اطلاع ایشان از انگیزه ما برای بهبود شرایطمان باعث خواهد شد که در جلسات مختلف در محضر اساتید دیگر بیش از پیش پشت ورودی ما (که ایشان به خاطر جشن ورودی90 خاطره ی خوشی از آن دارند) بایستند.

سعی شد که تا حد ممکن از طولانی شدن سخن پرهیز شود….

 

 

بنده زمینه هایی را که می توان در آنها فعالیت کرد را به دو دسته ی درسی و غیر درسی تقسیم نموده ام که در اینجا اختصارا آنهایی را که قابل طرح در سایت هستند را می آورم…

درسی :

سیاست کلی –> متاسفانه بعد از جریان درس بیولوژی و افتادن 68 نفر در مرحله ی اول و 38 نفر در مرحله دوم ، به نوعی قبح افتادن در دروس مختلف برایمان ریخت.این موضوع بیش تر در پسر ها مشهود است که بعد از شنیدن خبر افتادنشان در فلان درس به جای ناراحتی و سرافکندگی ، می خندند و از آن به عنوان افتخار یاد می کنند.به نحوی که به جای آنکه درس خواندن ارزش تلقی شود و درس نخواندن رذیلت، بالعکس درس خواندن غیر از شب امتحان نوعی سرافکندگی محسوب می شود و انگار جای هنجار و نا هنجار هایمان عوض شده است.چیزی که به عنوان سیاست کلی(لااقل میان جماعت مذکر) در زمینه ی درسی مطرح است همین جا افتادن درس خواندن است به نحوی که کسی اگر درسی را نخوانده با خجالت از آن یاد کند و هرچه سریع تر بکوشد تا از قافله ورودی عقب نماند نه اینکه درس خواندن در اقلیت باشد.

راهکار ها :

1.بالا بردن بازده کلاس: که یکی از موانع آن که در تُروم گذشته خیلی مشهود بود و الحمد لله در ترم اخیر کمتر مشاهده شده ، عده ای هستند که ناخواسته باعث بی نظمی کلاس می شوند.شاید در ایام مدرسه عادت داشتیم که از معلم تذکر بشنویم و بعضا از کلاس اخراج شویم ، اما در دانشگاه همان طور که مستحضر هستید دیگر از آن معلم های دلسوز خبری نیست و با کوچکترین اوقات تلخی ای ، اساتید محترم به اصطلاح “لج” می فرمایند و آخر ترم به جای تنبیه همان چند نفر، از خجالت همه در می آیند.نمونه ی خجالت آور آن را در کمک های اولیه یا بیولوژی مشاهده کرده ایم.
اما راه حل این موضوع را جز تذکر شفاهی و در موارد بخصوص افشای نام فرد خاطی نمی بینم.که احتمالا پس از یکی دو مورد تذکر، امثال بنده متوجه می شوند که اگر نمی خواهند به درس گوش دهند می توانند به بیرون از کلاس مراجعه کنند و از آن مهم تر آنکه دانشگاه(آن هم علوم پزشکی) جای تکه پرانی نیست.
2.کلاس های رفع اشکال : شخصا دلم می سوزد از اینکه می بینم عده ای بعضی دروس را از استاد هم بهتر میدانند و در امتحان 19 می گیرند و آنوقت عده ی دیگری با 7 و 8 همان درس را می افتند.یا بدتر از آن اینکه بعضا از ورودی خودمان کسانی برای ورودی های دیگر کلاس رفع اشکال یا حل تمرین برگزار می کنند اما افراد ورودی خودمان در همان درس ها مشکل دارند. در این مورد برگزاری کلاس های رفع اشکال توسط کسانی که در دروسی قوی تر هستند را موثر میدانم که از قبل رضایت ایشان را برای بعضی از دروس همین ترم گرفته ام.
3.تدارک جایزه برای جزوه نگاران برتر : که اوصاف آن در ابتدا ذکر رفت.
4.برنامه های ریز و درشت دیگری نیز هست که نیاز به توضیح ندارند مثل : ایجاد تاپیک تخصصی در فروم سایت ، قرار گذاشتن برای درس خواندن به صورت گروهی مثلا در کتابخانه ، ایجاد رقابت درسی با استفاده از مسابقات که نمونه ی آن در حال حاضر بین حدود 10 تن از پسران در حال برگزاری است که نفر اول مبلغی را که سایرین به عنوان ورودی پرداخته اند را برنده می شود و….
5.انجمن های علمی : که در بخش بعدی مفصل توضیح خواهم داد.

اما رویکرد اصلی همان مسئله ای است که در ابتدا ذکر رفت…..

–> اما نکته ی مهم آن است که طرح های فوق که هیچ ، بزرگترین طراحان سیستم های آموزشی جهان هم برایمان برنامه ریزی کنند ، اگر خودمان قصدی برای ایجاد تحول نداشته باشیم هیچ تاثیری نخواهد داشت. پس تاکید می کنم که ایجاد هر تحولی متوقف بر خواست اعضای مجموعه مورد نظر است.

 

همراه شو عزیز ، تنها نمان به درد….
کاین درد مشترک ، ، ،
هرگز جدا جدا درمان نمی شود …..

 

غیر درسی :

مقدمه : حرکت در تمام عرصه های زندگی ، یک حرکت پیوسته است.بدین معنی که نمی توان فقط و فقط در یک موضوع پیشرفت کرد و باقی مسائل را کنار گذاشت. به همین دلیل نباید در کنار درس از موضوعات دیگر که به طور مستقیم به مسائل درسی مربوط نیستند غافل شد.مثلا موضوعات هنری ، فرهنگی ، اجتماعی و …
ضمن اینکه فعالیت در این عرصه ها خود به خود انگیزه ای خواهند بود برای پیشرفت در عرصه علمی. متاسفانه ما در زمینه های علمی پیشرفت نکردیم که هیچ، حتی در زمینه ی کارهای فرهنگی هنری یا حتی تفریحی نیز قدمی برنداشتیم. در واقع نه درس خواندیم و نه به جای درس خواندمان کار دیگری کردیم! در حالی که این مقوله ها همگی به هم پیوسته هستند و ورودی ای که برای مثال در زمینه ی فعالیت های فرهنگی فعال است قطعا در زمینه ی درسی نیز حرفی برای گفتن دارد و متعاقبا ورودی ای که بی حال و بی رمق است ، در هیچ زمینه ای بخاری تولید نمی کند.
این تذکره را برای کسانی نگاشتم که با دیدن کلمه ی غیر درسی دلشان شور میزند که نکند از مسئله مهم تر که همان درسشان است عقب بمانند.

اما راهکاری که برای هموار شدن راه فعالیت های درسی و غیر درسی به ذهن بنده میرسد :

حدودا اواسط ترم گذشته بود که در سر ایده ی راه اندازی مجدد شورای صنفی دانشکده را برای بازپس گیری حقوق از دست رفته مان در سر می پروراندم. و در تعجب وا میماندم که برای مثال اگر از شیوه خدمات سایت راضی نیستم هیچ جایی نیست که به عنوان دانشجوی دانشکده به آنجا مراجعه کنم و از این دست درخواست ها را مطرح کنم.(راستی خبر دارید مجددا کتابخانه مرکزی راهمان نمی دهند؟!) در همان اثنا از علی طبائیان شنیدم که می خواهد کانون ادبی ای تشکیل دهد و به دنبال مجوز و این حرف هاست.دقیق به یاد ندارم که چه کسی این ایده را داد که می توان همه ی این ها را در هم ادغام کرد و تشکل واحدی تشکیل داد.این شد که عده ای از دوستان به مرکزیت علی طبائیان و محمد طائب و سینا عزیزی و سهند جمشیدی و بنده دور هم جمع شدیم بحث های مختلفی کردیم که تشکل مورد نظرمان چه کارهایی بکند و چطور باشد . موضوع را با دکتر جوادی مطرح کردیم و ایشان رضایت خود را اعلام نمودند و این شد که ما جدی تر موضوع را پیگیری کردیم و هربار دور هم می نشستیم و بحث می کردیم تا اینکه اساسنامه ی نصفه و نیمه ای نوشتیم و اسم تشکل مورد نظرمان را گذاشتیم “تافـــته”.که اگر اشتباه نکنم مخفف “تشکل امور فرهنگی تفریحی هنری” بود.اما به دلایل مختلف متاسفانه این طرح اجرا نشد و بعد ها با بروز مشکلات و گرفتاری های مختلف برای هرکداممان طرحی که روزگاری (لااقل برای من) تنها روزنه ی امید زندگی دانشگاهی ام بود، تقریبا به فراموشی سپرده شد.
طبیعتا حق کپی رایت برای مبدعین تشکل تافته محفوظ است و مطلع نیستم که افراد فوق هرکدام چه برنامه ای برای آن ایده ی اجرا نشده دارند .
تذکر می دهم که توضیحات ذیل صرفا به عنوان ارائه یک نمونه است تا ایده های شما هم در زمینه ی راه اندازی چنین کانون ها یا تشکل هایی مطرح شود.

تشکلی که آن زمان مد نظر ما بود در سه حوزه علمی و فرهنگی و دانشجویی قصد فعالیت داشت .بخش علمی که قرار بود به بحث پژوهش و تحقیق و سایر مسائل از این دست بپردازد.بخش دانشجویی که وظیفه اش برطرف کردن مشکلات دانشجویان بود و بخش فرهنگی که وسعت عملکرد زیادی داشت ، از انتشار نشریه و گروه موسیقی و کانون فیلم گرفته تا انجمن خیریه.

 پیشنهاد بنده این است که عده ای علاقمند دور هم جمع شویم و در این زمینه هم فکری کنیم و هرکداممان با توجه به علایق خود در هرکدام از شاخه های گفته شده و یا موضوعاتی که احتمالا مد نظر شما هست فعالیت کنیم.چقدر خوب می شود اگر این اتفاق بیفتد…..مثلا نشریه ای باشد برای ورودی خودمان یا هر طرح دیگری که دارید…..

اما چند کلامی با کسانی که دغدغه ی سلام کردن و این مسائل را دارند :

روز اولی که به همراه خانم درخشان به نمایندگی انتخاب شدیم ، در اثنای بحث هایمان در مورد برنامه های آینده ، یادم می آید که به ایشان گفتم که من دیروز به شما سلام نمی کردم و حق هم داشتم! میدانید چرا؟ چون وقتی ما رابطه ای با هم نداریم و صرفا هم ورودی محسوب می شویم(آن هم ورودی ای که خیلی دل خوشی هم از آن نداریم) واقعا عجیب است که من به شما سلام نکنم وقتی فقط اسمتان را میدانم؟؟
خوب وقتی تنها اشتراک موجود میان ما، دو رقم اول شماره دانشجویی مان است ، طبیعی است که همدیگر را غریبه بدانیم و به خود زحمت ندهیم به یکدیگر سلام کنیم. ضمن اینکه وقتی رابطه ای میان افرادی نیست ، اگر یکی از آنها از سر ادب هم که شده به دیگری سلام کند احتمالا حمل بر وجود قصد و غرض می شود.
اما راه حل چیست؟ نامگذاری روزی در هفته برای پیشی گرفتن از هم در سلام کردن؟ من اینطور فکر نمی کنم…..
راه حل برقراری اشتراک است.وقتی که بنده با فلانی در فلان کار همکاری داشته ام و دو تا دیالوگ سالم با هم رد و بدل کرده ایم خوب منطقی است که بنده به ایشان به عنوان یک دوست و همکلاسی سلام کنم . اما بالعکس فردی که تا به حال صدایش را هم نشنیده ام و بعد یک سال و اندی با شک و تردید اسمش را میدانم و فقط آن اوایل از سر جوگیری در عالم مجازستان او را در اَد کرده ام ، طبیعی است که حوصله سلام کردن به او را نداشته باشم و از سر احتیاط انتشار حرف و حدیث هم که شده ، سرم را به سمت آفاق آسمان یا قعر زمین بگردانم و سوت بزنم….
شاید بتوان گفت بهترین جایی که این همکاری ها و روابط و دیالوگ ها می تواند شکل بگیرد همان فعالیت هایی است که نمونه هایش ذکر رفت. از مسائل علمی و پژوهشی گرفته تا مسائل هنری و …
برای مثال افرادی که هر دو هفته یکبار با هم نشریه ای بیرون می دهند و خلاصه ارتباط و همکاری ای دارند ، خوب آرام آرام روابطشان هم شکل می گیرد و در آن صورت اصولا فکر اینکه فردی به دیگری سلام نکند اصلا به ذهن هم خطور نخواهد کرد.انجمن علمی و گروه فیلم و انجمن خیریه و غیره هم به همین شکل.
و به این طریق است که آرام آرام امت واحدی تشکیل خواهیم داد و از جنسیت های مختلف و گروه های مختلف، همگی به معنای واقعی “یک ورودی” خواهیم شد.

مجموعه ی بالا تقریبا تمام ایده ها راهکارهایی بود که به ذهن بنده تا این لحظه رسیده بود….بدون شک خالی از اشکال نیست….

عمیقا دوست میدارم که همه بیایید دست به دست هم بدهید تا سر و سامانی بدهیم به خودمان….

از تنبلی ها و نواقصمان که بگذریم همیشه مبتکر و مبدع بودیم…..یک نمونه اش جشن ورودی 90…..که هنوز دکتر غلامی و خیلی از اساتید ورودی مان را به برگزاری همان جشن می شناسند…..چه کارها که نمی کند اتحاد…..

طرح ها و ایده های خودتان را در مورد بهتر شدن ورودی در زمینه ی درسی یا غیر درسی در قسمت نظرات ارسال کنید….

نظر بدون اسم هم اگر مرتبط با موضوع باشد بدون مشکلی از طرف مدیریت تایید خواهد شد….

بنده با افرادی که در نظرم برای انتشار نشریه(که اولین قدم از نگاه من است) صحبت هایی کرده ام و….

همینجا نیز اعلام می کنم –> جهت هر نوع همکاری به هر شکلی(علمی و غیر علمی و…) اعلام آمادگی بفرمایید…

صرفا تمام سختی ها را به جان خریدم تا به جای لعنت بر تاریکی چراغی روشن کنم….اگر همراهی شد و اتاق روشن ماند که بهتر….
اگر هم چراغ مذکور خاموش شد ،دودش در چشم خودمان میرود….اما بعدا بر روح خودم صلوات نمی فرستم که چرا تلاشت را نکردی…
کاری که از من بر می آید این است که راهکارهای بالا را ارائه کنم….الباقی با شماست…….

والسلام…..